mín
Aus Wiktionary, dem freien Wörterbuch
Inhaltsverzeichnis |
[Bearbeiten] mín (Färöisch)
[Bearbeiten] Personalpronomen, 1. Person Singular Genitiv
| Personalpronomen - Persónsfornøvn | |||||
| Einzahl (eintal) | 1. | 2. | 3. m | 3. f | 3. n |
| Nominativ (hvørfall) | eg | tú | hann | hon | tað |
| Akkusativ (hvønnfall) | meg | teg | hana | ||
| Dativ (hvørjumfall) | mær | tær | honum | henni | tí |
| Genitiv (hvørsfall) | mín | tín | hansara | hennara | tess |
| Mehrzahl (fleirtal) | 1. | 2. | 3. m | 3. f | 3. n |
| Nominativ (hvørfall) | vit | tit | teir | tær | tey |
| Akkusativ (hvønnfall) | okkum | tykkum | |||
| Dativ (hvørjumfall) | teimum | ||||
| Genitiv (hvørsfall) | okkara | tykkara | teirra | ||
Aussprache:
- IPA: [mʊiːn]
Bedeutungen:
- [1] Genitiv von ich
Synonyme:
- [1] mínsara (selten)
Gegenwörter:
Oberbegriffe:
- [1] eg (ich)
Beispiele:
- [1] kom til mín! - komm zu mir!
[Bearbeiten] Possessivpronomen 1. Person Singular
| Kasus | m | f | n |
|---|---|---|---|
| Nominativ Singular | mín | mín | mítt |
| Akkusativ | mín | mína | mítt |
| Dativ | mínum | mínari/ míni |
mínum |
| Genitiv | míns | mínar | míns |
| Nominativ Plural | mínir | mínar | míni |
| Akkusativ | mínar | mínar | míni |
| Dativ | mínum | mínum | mínum |
| Genitiv | mína | mína | mína |
Aussprache:
- IPA: [mʊiːn], [mʊiʰtː]
Bedeutungen:
- [1] mein (Besitz)
- [2] mein (Angehörige)
- [3] mein (Anrede)
- [4] mein (anstelle eines Substantivs)
Herkunft:
- Das färöische Wort ist urverwandt mit deutsch „mein“ und stammt von anord. mīnn bzw. mínn; germ. *mīna-, *mīnaz „mein“; idg. *me- „meiner, mir mich“.
Synonyme:
- [1] bedingt: vár (unser)
Gegenwörter:
Oberbegriffe:
- [1] eg (ich)
Beispiele:
- [1] mín bátur - mein Boot
- [1] míni hús - mein Haus
- [1] mítt land - mein Land
- [2] mamma mín - meine Mutter
- [2] maður mín - mein Mann
- [2] genta mín - meine Freundin
- [3] góði/góða mín! - Mein Guter!/Meine Gute!
- [3] býttlingur mín! - mein Trottel!
- [4] eg takki fyri meg og míni - ich danke für mich und die Meinen