adiutant

Aus Wiktionary, dem freien Wörterbuch
Wechseln zu: Navigation, Suche

adiutant (Polnisch)[Bearbeiten]

Substantiv, m[Bearbeiten]

Kasus Singular Plural
Nominativ adiutant adiutanci
Genitiv adiutanta adiutantów
Dativ adiutantowi adiutantom
Akkusativ adiutanta adiutantów
Instrumental adiutantem adiutantami
Lokativ adiutancie adiutantach
Vokativ adiutancie adiutanci

Worttrennung:

ad·iu·tant, Plural: ad·iu·tan·ci

Aussprache:

IPA: [adˈjutant], Plural: [adjuˈtanʨi]
Hörbeispiele: Lautsprecherbild adiutant (Info), Plural:

Bedeutungen:

[1] Militär: Adjutant
[2] veraltet, übertragen, scherzhaft: ständiger Begleiter, Gefährte
[3] Jargon, Kriminalität: Gehilfe, Mittäter, Komplize

Herkunft:

seit der 2. Hälfte des 18. Jahrhunderts bezeugte Entlehnung aus dem deutschen Adjutant[1][2]

Synonyme:

[1] adiutant ordynansowy

Sinnverwandte Wörter:

[2] asystent, galant, towarzysz
[3] pomocnik, wspólnik

Weibliche Wortformen:

[2] adiutantka

Oberbegriffe:

[1] oficer, żołnierz

Unterbegriffe:

[1] adiutant przyboczny, fligeladiutant

Beispiele:

[1]

Charakteristische Wortkombinationen:

[1] adiutant batalionu, adiutant dywizji, adiutant pułku, adiutant generała

Verkleinerungsformen:

[1] adiutancik

Wortbildungen:

[1] adiutancki, adiutantowa, adiutantować, adiutantura

Übersetzungen[Bearbeiten]

Referenzen und weiterführende Informationen:

[1] Polnischer Wikipedia-Artikel „adiutant
[1] PONS Polnisch-Deutsch, Stichwort: „adiutant
[1] Słownik Języka Polskiego – PWN: „adiutant
[1] Słownik Wyrazów Obcych – PWN: „adiutant
[1–3] Halina Zgółkowa: Praktyczny słownik współczesnej polszczyzny. Band 1 a – amyloza, Wydawnictwo „Kurpisz“, Poznań 1994, ISBN 83-86600-22-5, Seite 52.
[1] Mieczysław Szymczak: Słownik języka polskiego. 1., integrierte Auflage. Band 1 A–K, Wydawnictwo Naukowe PWN, Warszawa 1995, ISBN 83-01-11835-0 (Diese Auflage umfasst die ursprünglich 7. Auflage von 1992 mit dem nun integrierten Supplement von Zygmunt Saloni.), Seite 8.
[1, 2] Słownik Języka Polskiego pod redakcją Witolda Doroszewskiego: „adiutant
[1, 2] Witold Doroszewski: Słownik języka polskiego. Band 1–11, Wydawnictwo Naukowe PWN, Warszawa 1997, ISBN 83-01-12321-4 (elektronischer Reprint; Erstdruck 1958–1969) „adiutant“
[1, 2] Jan Karłowicz, Adam Kryśinski, Władysław Niedźwiedzki: Słownik języka polskiego. Band 1 A–G, Warszawa 1900 (Digitalisat), „adjutant“ Seite 8.
[1] Samuel Bogumił Linde: Słownik języka polskiego. Band 1, Teil 1 (Volumen I) A–F, Drukarnia XX. Piiarów, Warszawa 1807, „adjutant“, Seite 5.
[*] Słownik Ortograficzny – PWN: „adiutant

Quellen:

  1. Andrzej Bańkowski: Etymologiczny słownik języka polskiego. 1 Auflage. 1. Band A – K, Wydawnictwo Naukowe PWN, Warszawa 2000, ISBN 83-01-13016-4, Seite 4.
  2. Słownik Wyrazów Obcych – PWN: „adiutant