aberrare
Aus Wiktionary, dem freien Wörterbuch
Inhaltsverzeichnis |
[Bearbeiten] aberrare (Italienisch)
[Bearbeiten] Verb
| Zeitform | Person | Wortform |
|---|---|---|
| Präsens | io | aberro |
| tu | aberri | |
| lui, lei, Lei | aberra | |
| noi | aberriamo | |
| voi | aberrate | |
| loro | aberrano | |
| Imperfekt | io | aberravo |
| Partizip II | aberrato | |
| Konjunktiv II | io | aberrassi |
| Imperativ | tu | aberra |
| voi | aberrate | |
| Hilfsverb | avere | |
| Alle weiteren Formen: aberrare (Konjugation) | ||
Worttrennung:
- a·ber·ra·re
Aussprache:
- IPA: […]
- Hörbeispiele:
aberrare (Info)
Herkunft:
- [1] von lateinisch aberrare → la
Bedeutungen:
Beispiele:
- [1]
Abgeleitete Begriffe:
- [1] aberrante, aberrazione
[Bearbeiten] Übersetzungen
? Referenzen und weiterführende Informationen:
- [1] LEO Italienisch-Deutsch, Stichwort: „aberrare“
[Bearbeiten] aberrāre (Lateinisch)
[Bearbeiten] Verb
| Zeitform | Person | Wortform |
|---|---|---|
| Präsens | 1. Person Singular | aberrō |
| 2. Person Singular | aberrās | |
| 3. Person Singular | aberrat | |
| 1. Person Plural | aberrāmus | |
| 2. Person Plural | aberrātis | |
| 3. Person Plural | aberrant | |
| Perfekt | 1. Person Singular | aberrāvī |
| Imperfekt | 1. Person Singular | aberrābam |
| Futur | 1. Person Singular | aberrābō |
| PPP | aberrātus | |
| Konjunktiv Präsens | 1. Person Singular | aberrem |
| Imperativ | Singular | aberrā |
| Plural | aberrāte | |
| Alle weiteren Formen: aberrare (Konjugation) | ||
Worttrennung:
- ab·er·ra·re
Bedeutungen:
- [1] räumlich von jemandem/einer Gruppe abkommen: abirren, sich verirren
- [2] übertragen: abkommen, abschweifen, abweichen
- [3] übertragen: sich zerstreuen, loskommen
Herkunft:
Beispiele:
- [1] „Puer inter homines aberravit a patre.“[1]
- [1] „dispersi equites per agros quidam aberrarunt decepti clamoribus aliis ex alio exsistentibus loco, pars obuios habuerunt hostes.“[2]
- [1] „inde ad Macrin, quam vocant, insulam traiecit, ut praetervehentis classis si quas aberrantes ex agmine naves posset, aut postremum agmen opportune adoriretur.“[3]
- [1] „Prodigia eo anno nuntiata: in Crustumino avem sanqualem quam vocant sacrum lapidem rostro cecidisse, bovem in Campania locutam, vaccam aeneam Syracusis ab agresti tauro, qui a pecore aberrasset, initam ac semine adspersam.“[4]
- [2] „habet enim quaedam quasi ad commonendum oratorem, quo quidque referat et quo intuens ab eo, quodcumque sibi proposuerit, minus aberret.“[5]
- [2] „‚Tamen a proposito‘, inquam, ‚aberramus.‘“[6]
- [2] „danda igitur opera est, ut etiamsi aberrare ad alia coeperit ad haec revocetur oratio, sed utcumque aderunt neque enim isdem de rebus nec omni tempore nec similiter delectamur.“[7]
- [2] „quarum rerum etsi facilis explicatio videtur, tamen animus aberrat a sententia suspensus curis maioribus.“[8]
- [2] „sin ea non neglegemus neque tamen ad finem summi boni referemus, non multum ab Erilli levitate aberrabimus:“[9]
- [3] „Ego hic duo magna συντάγματα absolvi; nullo enim alio modo a miseria quasi aberrare possum.“[10]
- [3] „at ego hic scribendo dies totos nihil equidem levor, sed tamen aberro.“[11]
- [3] „misellus ἀτυχεῖ nam ἐν τοῖς σπουδαίοις, ubi non aberravit eius animus, satis apparet ἡ τῆς ψυχῆς αὐτοῦ εὐγένεια.“[12]
Abgeleitete Begriffe:
[Bearbeiten] Übersetzungen
|
Für [1] siehe Übersetzungen zu abirren, zu verirren1 Für [2] siehe Übersetzungen zu abkommen2b, zu abschweifen, zu abweichen Für [3] siehe Übersetzungen zu zerstreuen3, zu loskommen |
? Referenzen und weiterführende Informationen:
- [1–3] Georges: Ausführliches lateinisch-deutsches Handwörterbuch: „aberro“ Band 1, Spalte 15
- [1–3] Josef Maria Stowasser, Michael Petschenig, Franz Skutsch: Stowasser. Lateinisch-deutsches Schulwörterbuch. 1994 f. Auflage. Oldenbourg, München 1994, ISBN 3-486-13405-1 Seite 2
Quellen:
- ↑ Titus Macchius Plauts, Menaechmi, 31
- ↑ Titus Livius, Ab urbe condita, 31,37,2
- ↑ Titus Livius, Ab urbe condita, 37,13,1
- ↑ Titus Livius, Ab urbe condita, 41,13,1–2
- ↑ Marcus Tullius Cicero, De oratore, 1,145
- ↑ Marcus Tullius Cicero, De finibus bonorum et malorum, 5,83
- ↑ Marcus Tullius Cicero, De officiis, 1,135
- ↑ Marcus Tullius Cicero, In M. Antonium orationes Philippicae, 7,1
- ↑ Marcus Tullius Cicero, De finibus bonorum et malorum, 4,40
- ↑ Marcus Tullius Cicero, Epistulae ad Atticum, 12,45,1
- ↑ Marcus Tullius Cicero, Epistulae ad Atticum, 12,38,1
- ↑ Gaius Suetonius Tranquillus, De vita Caesarum, Divus Claudius, 4