adducere
Erscheinungsbild
adducere (Latein)
[Bearbeiten]| Zeitform | Person | Wortform |
|---|---|---|
| Präsens | 1. Person Singular | addūcō |
| 2. Person Singular | addūcis | |
| 3. Person Singular | addūcit | |
| 1. Person Plural | addūcimus | |
| 2. Person Plural | addūcitis | |
| 3. Person Plural | addūcunt | |
| Perfekt | 1. Person Singular | addūxī |
| Imperfekt | 1. Person Singular | addūcēbam |
| Futur | 1. Person Singular | addūcam |
| PPP | addūctus | |
| Konjunktiv Präsens | 1. Person Singular | addūcam |
| Imperativ | Singular | addūc |
| Plural | addūcite | |
| Alle weiteren Formen: Flexion:adducere | ||
Worttrennung:
- ad·du·ce·re
Bedeutungen:
- [1] transitiv: jemanden an einen bestimmten Ort führen; herbeiführen, hinführen, herbeibringen, hinbringen, mitbringen, begleiten
- [2] transitiv: etwas an etwas führen; heranführen
- [3] transitiv, übertragen: zu einer Tätigkeit oder Gefühlslage bewegen; bringen, veranlassen, antreiben
Herkunft:
Beispiele:
- [1] „ego huc ab navi mecum adducam Naucratem.“ (Plaut. Amph. 854)[2]
- [1] „quin huc adducis meum cognatum Naucratem, / testem quem dudum te adducturum dixeras / te huc non venisse?“ (Plaut. Amph. 918–920)[2]
- [1] „sic hoc respondit mihi: / ‚[…] si erum vis Demaenetum, / quem ego novi, adduce: argentum non morabor quin feras.‘ / ego me dixeram adducturum et me domi praesto fore;“ (Plaut. As. 352–356)[2]
- [1] „Caesar Remos cohortatus liberaliterque oratione prosecutus omnem senatum ad se convenire principumque liberos obsides ad se adduci iussit.“ (Caes. Gall. 2,5,1)[3]
- [2] „ad pedes quando adligatumst aequom centumpondium, / ubi manus manicae complexae sunt atque adductae ad trabem, / nec dependes nec propendes — quin malus nequamque sis.“ (Plaut. As. 303–305)[2]
- [3] „His rebus adducti et auctoritate Orgetorigis permoti constituerunt ea, quae ad proficiscendum pertinerent, comparare, iumentorum et carrorum quam maximum numerum coemere, sementes quam maximas facere, ut in itinere copia frumenti suppeteret, cum proximis civitatibus pacem et amicitiam confirmare.“ (Caes. Gall. 1,3,1)[4]
Wortbildungen:
Übersetzungen
[Bearbeiten] [1] jemanden an einen bestimmten Ort führen
[2] transitiv: etwas an etwas führen; heranführen
[3] zu einer Tätigkeit oder Gefühlslage bewegen
- [1–3] Karl Ernst Georges: Ausführliches lateinisch-deutsches Handwörterbuch. 8. Auflage. Hannover 1913 (Nachdruck Darmstadt 1998): „adduco“ (Zeno.org), Band 1, Spalte 110–112.
- [1] PONS Latein-Deutsch, Stichwort: „adduco“
- [1–3] P. G. W. Glare: Oxford Latin Dictionary. 2. Auflage. Volume 1: A–L, Oxford University Press, Oxford 2012, ISBN 978-0-19-958031-6, „adduco“ Seite 42–43.
Quellen:
- ↑ P. G. W. Glare: Oxford Latin Dictionary. 2. Auflage. Volume 1: A–L, Oxford University Press, Oxford 2012, ISBN 978-0-19-958031-6, „adduco“ Seite 42.
- 1 2 3 4 Titus Maccius Plautus: Comoediae. recognovit brevique adnotatione critica instruxit W. M. Lindsay. Nachdruck der 1. Auflage. Tomus I: Amphitruo, Asinaria, Aulularia, Bacchides, Captivi, Casina, Cistellaria, Curculio, Epidicus, Menaechmi, Mercator, Oxford 1936 (Scriptorum Classicorum Bibliotheca Oxoniensis, Digitalisat).
- ↑ Gaius Iulius Caesar: Bellum Gallicum. In: Wolfgang Hering (Herausgeber): Commentarii. stereotype 1. Auflage. Vol. I, Walter de Gruyter, Berlin/New York 2008, ISBN 978-3-598-71127-5 (Bibliotheca scriptorum Graecorum et Romanorum Teubneriana, Erstauflage 1987), Seite 28.
- ↑ Gaius Iulius Caesar: Bellum Gallicum. In: Wolfgang Hering (Herausgeber): Commentarii. stereotype 1. Auflage. Vol. I, Walter de Gruyter, Berlin/New York 2008, ISBN 978-3-598-71127-5 (Bibliotheca scriptorum Graecorum et Romanorum Teubneriana, Erstauflage 1987), Seite 2.