absolwować

Aus Wiktionary, dem freien Wörterbuch
Zur Navigation springen Zur Suche springen

absolwować (Polnisch)[Bearbeiten]

Verb[Bearbeiten]

Aspekt
imperfektiv perfektiv
absolwować
Zeitform Person Wortform
Präsens ja absolwuję
ty absolwujesz
on, ona, ono absolwuje
Imperativ Singular absolwuj
Präteritum on absolwował
ona absolwowała
oni absolwowali
Adverbialpartizip Partizip Aktiv Partizip Passiv
absolwując absolwujący absolwowany
Alle weiteren Formen: Flexion:absolwować

Worttrennung:

ab·sol·wo·wać

Aussprache:

IPA: [apsɔlˈvɔvat͡ɕ]
Hörbeispiele: Lautsprecherbild absolwować (Info)

Bedeutungen:

[1] transitiv, veraltet, Religion: absolvieren, lossprechen
[2] transitiv, veraltet, Bildung: absolvieren, beenden

Herkunft:

seit den 1580er Jahren[1] bezeugte Entlehnung aus dem lateinischen absolvere → la[2]

Synonyme:

[1] rozgrzeszać
[2] ukończyć

Gegenwörter:

[2] zaczynać, rozpoczynać

Beispiele:

[1]

Charakteristische Wortkombinationen:

[1] absolwować kogoś z czegoś
[2] absolwować szkołę

Übersetzungen[Bearbeiten]

Referenzen und weiterführende Informationen:

[1] Halina Zgółkowa: Praktyczny słownik współczesnej polszczyzny. Band 1 a – amyloza, Wydawnictwo „Kurpisz“, Poznań 1994, ISBN 83-86600-22-5, Seite 22.
[1] Słownik Języka Polskiego pod redakcją Witolda Doroszewskiego: „absolwować
[1] Witold Doroszewski: Słownik języka polskiego. Band 1–11, Wydawnictwo Naukowe PWN, Warszawa 1997, ISBN 83-01-12321-4 (elektronischer Reprint; Erstdruck 1958–1969) „absolwować“.
[1, 2] Jan Karłowicz, Adam Kryński, Władysław Niedźwiedzki: Słownik języka polskiego. Band 1 A–G, Warszawa 1900 (Digitalisat), Seite 4.
[1] Instytut Badań Literackich Polskiej Akademii Nauk (Herausgeber): Słownik polszczyzny XVI wieku. Tom I: A–Bany, Wydawnictwo Polskiej Akademii Nauk, Wrocław/Warszawa/Kraków 1966 (Digitalisat), Seite 44.

Quellen:

  1. Instytut Badań Literackich Polskiej Akademii Nauk (Herausgeber): Słownik polszczyzny XVI wieku. Tom I: A–Bany, Wydawnictwo Polskiej Akademii Nauk, Wrocław/Warszawa/Kraków 1966 (Digitalisat), Seite 44.
  2. Jan Karłowicz, Adam Kryński, Władysław Niedźwiedzki: Słownik języka polskiego. Band 1 A–G, Warszawa 1900 (Digitalisat), Seite 4.