abrenuncjacja

Aus Wiktionary, dem freien Wörterbuch
Zur Navigation springen Zur Suche springen

abrenuncjacja (Polnisch)[Bearbeiten]

Substantiv, f[Bearbeiten]

Singular Plural
Nominativ abrenuncjacja abrenuncjacje
Genitiv abrenuncjacji abrenuncjacji
Dativ abrenuncjacji abrenuncjacjom
Akkusativ abrenuncjację abrenuncjacje
Instrumental abrenuncjacją abrenuncjacjami
Lokativ abrenuncjacji abrenuncjacjach
Vokativ abrenuncjacjo abrenuncjacje

Worttrennung:

ab·re·nun·cja·cja, Plural: ab·re·nun·cja·cje

Aussprache:

IPA: [abrɛnunˈt͡sjat͡sja], Plural: [abrɛnunˈt͡sjat͡sjɛ]
Hörbeispiele: —, Plural:

Bedeutungen:

[1] historisch, Recht: Verzicht einer mit einer Mitgift ausgestatteten Tochter auf das Erbrecht des zukünftigen Ehemanns
[2] historisch, Recht: Verzicht auf sein eigenes Gericht und Annahme eines anderen

Beispiele:

[1]

Übersetzungen[Bearbeiten]

Referenzen und weiterführende Informationen:
[1, 2] Jan Karłowicz, Adam Kryński, Władysław Niedźwiedzki: Słownik języka polskiego. Band 1 A–G, Warszawa 1900 (Digitalisat), Seite 3.
[1, 2] Aleksander Zdanowicz et. al.: Słownik języka polskiego. Obejmujący: oprócz zbioru właściwie polskich, znaczną liczbę wyrazów z obcych języków polskiemu przyswojonych: nomenklatury tak dawne, jak też nowo w użycie wprowadzone różnych nauk, umiejętności, sztuk i rzemiosł: nazwania monet, miar i wag główniejszych krajów i prowincji; mitologję plemion słowiańskich i innych ważniejszych, tudzież oddzielną tablicę słów polskich nieforemnych z ich odmianą. Część I: A–O, Wilno 1861 (Digitalisat), Seite 4.
Ähnliche Wörter:
aprecjacja