Zum Inhalt springen

aegrotare

Aus Wiktionary, dem freien Wörterbuch

aegrotare (Latein)

[Bearbeiten]
Zeitform Person Wortform
Präsens 1. Person Singular aegrōtō
2. Person Singularaegrōtās
3. Person Singularaegrōtat
1. Person Pluralaegrōtāmus
2. Person Pluralaegrōtātis
3. Person Pluralaegrōtant
Perfekt 1. Person Singularaegrōtāvī
Imperfekt 1. Person Singularaegrōtābam
Futur 1. Person Singularaegrōtābō
PPP
Konjunktiv Präsens 1. Person Singularaegrōtem
Imperativ Singularaegrōtā
Pluralaegrōtāte
Alle weiteren Formen: Flexion:aegrotare

Worttrennung:

ae·gro·ta·re

Bedeutungen:

[1] intransitiv: an einer körperlichen Erkrankung oder Krankheit leiden; krank sein

Herkunft:

Ableitung zu dem Adjektiv aegrotus  la[1]

Beispiele:

[1] „cum servi aegrotarint, cibaria tanta dari non oportuisse.“ (Cato agr. 2,4)[2]
[1] „Bos, si aegrotare coeperit, dato continuo ei ununm ovum gallinaceum crudum:“ (Cato agr. 71)[3]

Wortbildungen:

aegrotatio

Übersetzungen

[Bearbeiten]
[1] Karl Ernst Georges: Ausführliches lateinisch-deutsches Handwörterbuch. 8. Auflage. Hannover 1913 (Nachdruck Darmstadt 1998): „aegroto“ (Zeno.org), Band 1, Spalte 177.
[1] PONS Latein-Deutsch, Stichwort: „aegroto
[1] P. G. W. Glare: Oxford Latin Dictionary. 2. Auflage. Volume 1: A–L, Oxford University Press, Oxford 2012, ISBN 978-0-19-958031-6, „aegroto“ Seite 70.

Quellen:

  1. P. G. W. Glare: Oxford Latin Dictionary. 2. Auflage. Volume 1: A–L, Oxford University Press, Oxford 2012, ISBN 978-0-19-958031-6, „aegroto“ Seite 70.
  2. Marcus Porcius Cato; Antonius Mazzarino (Herausgeber): De agri cultura. Ad fidem Florentini codicis deperditi. 2. Auflage. BSB B. G. Teubner Verlagsgesellschaft, Leipzig 1982 (Bibliotheca scriptorum Graecorum et Romanorum Teubneriana), Seite 9–10.
  3. Marcus Porcius Cato; Antonius Mazzarino (Herausgeber): De agri cultura. Ad fidem Florentini codicis deperditi. 2. Auflage. BSB B. G. Teubner Verlagsgesellschaft, Leipzig 1982 (Bibliotheca scriptorum Graecorum et Romanorum Teubneriana), Seite 63.