accentare
Erscheinungsbild
accentare (Latein)
[Bearbeiten]| Zeitform | Person | Wortform |
|---|---|---|
| Präsens | 1. Person Singular | accentō |
| 2. Person Singular | accentās | |
| 3. Person Singular | accentat | |
| 1. Person Plural | accentāmus | |
| 2. Person Plural | accentātis | |
| 3. Person Plural | accentant | |
| Perfekt | 1. Person Singular | accentāvī |
| Imperfekt | 1. Person Singular | accentābam |
| Futur | 1. Person Singular | accentābō |
| PPP | accentātus | |
| Konjunktiv Präsens | 1. Person Singular | accentem |
| Imperativ | Singular | accentā |
| Plural | accentāte | |
| Alle weiteren Formen: Flexion:accentare | ||
Nebenformen:
Worttrennung:
- ac·cen·ta·re
Bedeutungen:
- [1] transitiv: zu jemandem singen
Herkunft:
Beispiele:
- [1] „dabitur homini amica, noctu quae in lecto accentet senem;“ (Plaut. Stich. 572)[2]
Übersetzungen
[Bearbeiten]- [1] P. G. W. Glare: Oxford Latin Dictionary. 2. Auflage. Volume 1: A–L, Oxford University Press, Oxford 2012, ISBN 978-0-19-958031-6, „accanto“ Seite 19.
Quellen:
- ↑ P. G. W. Glare: Oxford Latin Dictionary. 2. Auflage. Volume 1: A–L, Oxford University Press, Oxford 2012, ISBN 978-0-19-958031-6, „accanto“ Seite 19.
- ↑ Titus Maccius Plautus: Comoediae. recognovit brevique adnotatione critica instruxit W. M. Lindsay. Nachdruck der 1. Auflage. Tomus II: Miles Gloriosus, Mostellaria, Persa, Poenulus, Pseudolus, Rudens, Stichus, Trinummus, Truculentus, Vidularia, Fragmenta, Oxford 1936 (Scriptorum Classicorum Bibliotheca Oxoniensis, Digitalisat).