Zum Inhalt springen

Siculus

Aus Wiktionary, dem freien Wörterbuch

Siculus (Latein)

[Bearbeiten]
Nominativ Singular und Adverbia
Steigerungsstufe m f n Adverb
Positiv SiculusSiculaSiculum
Komparativ
Superlativ
Alle weiteren Formen: Flexion:Siculus

Worttrennung:

Si·cu·lus, Si·cu·la, Si·cu·lum

Bedeutungen:

[1] klassischlateinisch: aus Sizilien stammend; sizilianisch, sizilisch

Beispiele:

[1] „si hoc adcurassis lepide, quoi rei operam damus, / dabuntur dotis tibi inde sescenti logei / atque Attici omnes; nullum Siculum acceperis: / cum hac dote poteris vel mendico nubere.“ (Plaut. Persa 393–396)[1]
[1] „Beta hortensiorum levissima est. eius quoque a colore duo genera Graeci faciunt, nigrum et candidius, quod praeferunt — parcissimi seminis — appellantque Siculum, candoris sane discrimine praeferentes et lactucam.“ (Plaut. nat. 19,132)[2]

Übersetzungen

[Bearbeiten]
[1] Karl Ernst Georges: Ausführliches lateinisch-deutsches Handwörterbuch. 8. Auflage. Hannover 1913 (Nachdruck Darmstadt 1998): „Siculi“ (Zeno.org), Band 2, Spalte 2653-2654.
[1] PONS Latein-Deutsch, Stichwort: „Siculus
[1] P. G. W. Glare: Oxford Latin Dictionary. 2. Auflage. Volume 2: M–Z, Oxford University Press, Oxford 2012, ISBN 978-0-19-958031-6, „Siculus“ Seite 1935.

Quellen:

  1. Titus Maccius Plautus: Comoediae. recognovit brevique adnotatione critica instruxit W. M. Lindsay. Nachdruck der 1. Auflage. Tomus II: Miles Gloriosus, Mostellaria, Persa, Poenulus, Pseudolus, Rudens, Stichus, Trinummus, Truculentus, Vidularia, Fragmenta, Oxford 1936 (Scriptorum Classicorum Bibliotheca Oxoniensis, Digitalisat).
  2. Gaius Plinius Secundus: Naturalis Historia. Post Ludovici Iani obitum recognovit et scripturae discrepantia adiecta edidit Karl Mayhoff. stereotype 1. Auflage. Volumen III. Libri XVI–XII, B. G. Teubner, Stuttgart 1967 (Bibliotheca scriptorum Graecorum et Romanorum Teubneriana, Erstauflage 1902), Seite 285.
Kasus Singular Plural
Nominativ Siculus Siculī
Genitiv Siculī Siculōrum
Dativ Siculō Siculīs
Akkusativ Siculum Siculōs
Vokativ Sicule Siculī
Ablativ Siculō Siculīs

Worttrennung:

Si·cu·lus, Genitiv: Si·cu·li

Bedeutungen:

[1] nur im Plural: italisches Volk, das im Osten Siziliens gesiedelt hat; Sikeler, Sikuler
[2] Einwohner von Sizilien; Sizilianer

Beispiele:

[1] „a Roma quod orti Siculi, ut annales veteres nostri dicunt, fortasse hinc illuc tulerunt et hic reliquerunt id nomen.“ (Varro ling. 5,101)[1]
[1] „Latium antiquum a Tiberi Cerceios servatum est m. p. L longitudine: tam tenues primordio imperi fuere radices. colonis saepe mutatis tenuere alii aliis temporibus, Aborigines, Pelasgi, Arcades, Siculi, Aurunci, Rutuli et ultra Cerceios Volsci, Osci, Ausones, unde nomen Lati processit ad Lirim amnem.“ (Plin. 3,56)[2]
[2] „et nunc Siculus non est, Boius est, boiam terit:“ (Plaut. Capt. 888)[3]
[2] „hi sunt, quos tu habere in consilio poteris, cum quid consulere voles, Hieron Siculus et Attalus Philometor:“ (Varro rust. 1,1,8)[4]

Übersetzungen

[Bearbeiten]
[1] Lateinischer Wikipedia-Artikel „Siculi
[1, 2] Karl Ernst Georges: Ausführliches lateinisch-deutsches Handwörterbuch. 8. Auflage. Hannover 1913 (Nachdruck Darmstadt 1998): „Siculi“ (Zeno.org), Band 2, Spalte 2653-2654.
[2] PONS Latein-Deutsch, Stichwort: „Siculus
[1, 2] P. G. W. Glare: Oxford Latin Dictionary. 2. Auflage. Volume 2: M–Z, Oxford University Press, Oxford 2012, ISBN 978-0-19-958031-6, „Siculi“ Seite 1935.

Quellen:

  1. Marcus Terentius Varro; Georg Goetz, Fritz Schöll (Herausgeber): De lingua Latina. Quae supersunt. Accedunt grammaticorum Varronis librorum fragmenta. 1. Auflage. B. G. Teubner, Leipzig 1910 (Bibliotheca scriptorum Graecorum et Romanorum Teubneriana, Internet Archive), Seite 32.
  2. Gaius Plinius Secundus: Naturalis Historia. Post Ludovici Iani obitum recognovit et scripturae discrepantia adiecta edidit Karl Mayhoff. stereotype 1. Auflage. Volumen I. Libri I–VI, K. G. Saur, München/Leipzig 1996, ISBN 3-519-11650-2 (Bibliotheca scriptorum Graecorum et Romanorum Teubneriana, Erstauflage 1906), Seite 254.
  3. Titus Maccius Plautus: Comoediae. recognovit brevique adnotatione critica instruxit W. M. Lindsay. Nachdruck der 1. Auflage. Tomus I: Amphitruo, Asinaria, Aulularia, Bacchides, Captivi, Casina, Cistellaria, Curculio, Epidicus, Menaechmi, Mercator, Oxford 1936 (Scriptorum Classicorum Bibliotheca Oxoniensis, Digitalisat).
  4. Marcus Terentius Varro; Georgius Goetz, Fritz Schöll (Herausgeber): Rerum rusticarum libri tres. 1. Auflage. B. G. Teubner, Leipzig 1912 (Bibliotheca scriptorum Graecorum et Romanorum Teubneriana, Internet Archive), Seite 8.