Flexion:abdere

Aus Wiktionary, dem freien Wörterbuch
Zur Navigation springen Zur Suche springen

abdere (Konjugation) (Latein)

BSicon uexcCONTgq.svg zurück zu abdere


Infinite Formen

Infinitive
Infinitiv Präsens Infinitiv Perfekt Infinitiv Futur
Aktiv abdere abdidisse abditūrum, -am, -um esse
Passiv abdī abditum, -am, -um esse abditum īrī
Partizipien
Präsens Aktiv Perfekt Passiv Futur Aktiv
abdēns abditus, -a, -um abditūrus, -a, -um
Gerundium, Gerundivum, Supina
Gerundium Gerundivum Supinum I Supinum II
abdendī abdendus, -a, -um abditum abditū


Finite Formen

Imperativ
Person Präsens Futur
Aktiv Passiv Aktiv Passiv
Sg. 2. Pers. abde! abdere! abditō! abditor!
Sg. 3. Pers. abditō! abditor!
Pl. 2. Pers. abdite! abdiminī! abditōte!
Pl. 3. Pers. abduntō! abduntor!


Indikativ und Konjunktiv
Präsens
Aktiv Passiv
Person Indikativ Konjunktiv Indikativ Konjunktiv
Sg. 1. Pers. abdō abdam abdor abdar
Sg. 2. Pers. abdis abdās abderis abdāris
Sg. 3. Pers. abdit abdat abditur abdātur
Pl. 1. Pers. abdimus abdāmus abdimur abdāmur
Pl. 2. Pers. abditis abdātis abdiminī abdāmini
Pl. 3. Pers. abdunt abdant abduntur abdantur
Text
Imperfekt
Aktiv Passiv
Person Indikativ Konjunktiv Indikativ Konjunktiv
Sg. 1. Pers. abdēbam abderem abdēbar abderer
Sg. 2. Pers. abdēbās abderēs abdēbāris abderēris
Sg. 3. Pers. abdēbat abderēt abdēbātur abderētur
Pl. 1. Pers. abdēbāmus abderēmus abdēbāmur abderēmur
Pl. 2. Pers. abdēbātis abderētis abdēbāminī abderēminī
Pl. 3. Pers. abdēbant abderent abdēbantur abderentur
Text
Futur I
Aktiv Passiv
Person Indikativ Konjunktiv Indikativ Konjunktiv
Sg. 1. Pers. abdam abdar
Sg. 2. Pers. abdēs abdēris
Sg. 3. Pers. abdet abdētur
Pl. 1. Pers. abdēmus abdēmur
Pl. 2. Pers. abdētis abdēminī
Pl. 3. Pers. abdent abdentur
Text
Perfekt
Aktiv Passiv
Person Indikativ Konjunktiv Indikativ Konjunktiv
Sg. 1. Pers. abdidī abdiderim abditus, -a, -um sum abditus, -a, -um sim
Sg. 2. Pers. abdidistī abdideris abditus, -a, -um es abditus, -a, -um sīs
Sg. 3. Pers. abdidit abdiderit abditus, -a, -um est abditus, -a, -um sit
Pl. 1. Pers. abdidimus abdiderimus abditī, -ae, -a sumus abditī, -ae, -a sīmus
Pl. 2. Pers. abdidistis abdideritis abditī, -ae, -a estis abditī, -ae, -a sītis
Pl. 3. Pers. abdidērunt abdiderint abditī, -ae, -a sunt abditī, -ae, -a sint
Text
Plusquamperfekt
Aktiv Passiv
Person Indikativ Konjunktiv Indikativ Konjunktiv
Sg. 1. Pers. abdideram abdidissem abditus, -a, -um eram abditus, -a, -um essem
Sg. 2. Pers. abdiderās abdidissēs abditus, -a, -um erās abditus, -a, -um essēs
Sg. 3. Pers. abdiderat abdidisset abditus, -a, -um erat abditus, -a, -um esset
Pl. 1. Pers. abdiderāmus abdidissēmus abditī, -ae, -a erāmus abditī, -ae, -a essēmus
Pl. 2. Pers. abdiderātis abdidissētis abditī, -ae, -a erātis abditī, -ae, -a essētis
Pl. 3. Pers. abdiderant abdidissent abditī, -ae, -a erant abditī, -ae, -a essent
Text
Futur II
Aktiv Passiv
Person Indikativ Konjunktiv Indikativ Konjunktiv
Sg. 1. Pers. abdiderō abditus, -a, -um erō
Sg. 2. Pers. abdideris abditus, -a, -um eris
Sg. 3. Pers. abdiderit abditus, -a, -um erit
Pl. 1. Pers. abdiderimus abditī, -ae, -a erimus
Pl. 2. Pers. abdideritis abditī, -ae, -a eritis
Pl. 3. Pers. abdiderint abditī, -ae, -a erunt