spójnik

Aus Wiktionary, dem freien Wörterbuch
Zur Navigation springen Zur Suche springen

spójnik (Polnisch)[Bearbeiten]

Substantiv, m[Bearbeiten]

Singular Plural
Nominativ spójnik spójniki
Genitiv spójnika spójników
Dativ spójnikowi spójnikom
Akkusativ spójnik spójniki
Instrumental spójnikiem spójnikami
Lokativ spójniku spójnikach
Vokativ spójniku spójniki

Worttrennung:

spój·nik, Plural: spój·ni·ki

Aussprache:

IPA: [ˈspujɲik], Plural: [spujˈɲici]
Hörbeispiele: Lautsprecherbild spójnik (Info), Plural:

Bedeutungen:

[1] Linguistik: Konjunktion, Bindewort

Oberbegriffe:

[1] część mowy

Unterbegriffe:

[1] spójnik łączny, spójnik przeciwstawny, spójnik rozłączny, spójnik wynikowy

Beispiele:

[1]

Übersetzungen[Bearbeiten]

Referenzen und weiterführende Informationen:
[1] Polnischer Wikipedia-Artikel „spójnik (część mowy)
[1] PONS Polnisch-Deutsch, Stichwort: „spójnik
[1] Słownik Języka Polskiego – PWN: „spójnik
[1] Słownik Języka Polskiego pod redakcją Witolda Doroszewskiego: „spójnik
[1] Witold Doroszewski: Słownik języka polskiego. Band 1–11, Wydawnictwo Naukowe PWN, Warszawa 1997, ISBN 83-01-12321-4 (elektronischer Reprint; Erstdruck 1958–1969) „spójnik“
[*] Słownik Ortograficzny – PWN: „sp%F3jnik