Zum Inhalt springen

scire

Aus Wiktionary, dem freien Wörterbuch
Zeitform Person Wortform
Präsens 1. Person Singular sciō
2. Person Singularscīs
3. Person Singularscit
1. Person Pluralscīmus
2. Person Pluralscītis
3. Person Pluralsciunt
Perfekt 1. Person Singularscīvī
Imperfekt 1. Person Singularsciēbam
Futur 1. Person Singularsciam
PPP scītus
Konjunktiv Präsens 1. Person Singularsciam
Imperativ Singularscī
Pluralscīte
Alle weiteren Formen: Flexion:scire

Worttrennung:

sci·re

Bedeutungen:

[1] transitiv: wissen

Beispiele:

[1] „nam vos quidem id iam scitis concessum et datum / mi esse ab dis aliis, nuntiis praesim et lucro“ (Plaut. Amph. prol. 11–12)[1]
[1] archaisch: „tam etsi pro imperio vobis quod dictum foret / scibat facturos, quippe qui intellexerat / vereri vos se et metuere, ita ut aequom est Iovem;“ (Plaut. Amph. prol. 21–23)[1]
[1] „ad villam cum venies, videto vasa torcula et dolia multane sient. ubi non erunt, scito pro ratione fructum esse.“ (Cato agr. 1,4–5)[2]

Redewendungen:

[1] certo scire

Wortbildungen:

[1] sciens, scilicet

Übersetzungen

[Bearbeiten]
[1] Karl Ernst Georges: Ausführliches lateinisch-deutsches Handwörterbuch. 8. Auflage. Hannover 1913 (Nachdruck Darmstadt 1998): „scio“ (Zeno.org), Band 2, Spalte 2531-2532.
[1] PONS Latein-Deutsch, Stichwort: „scio

Quellen:

  1. 1 2 Titus Maccius Plautus: Comoediae. recognovit brevique adnotatione critica instruxit W. M. Lindsay. Nachdruck der 1. Auflage. Tomus I: Amphitruo, Asinaria, Aulularia, Bacchides, Captivi, Casina, Cistellaria, Curculio, Epidicus, Menaechmi, Mercator, Oxford 1936 (Scriptorum Classicorum Bibliotheca Oxoniensis, Digitalisat).
  2. Marcus Porcius Cato; Antonius Mazzarino (Herausgeber): De agri cultura. Ad fidem Florentini codicis deperditi. 2. Auflage. BSB B. G. Teubner Verlagsgesellschaft, Leipzig 1982 (Bibliotheca scriptorum Graecorum et Romanorum Teubneriana), Seite 8.