scire
Erscheinungsbild
scire (Latein)
[Bearbeiten]| Zeitform | Person | Wortform |
|---|---|---|
| Präsens | 1. Person Singular | sciō |
| 2. Person Singular | scīs | |
| 3. Person Singular | scit | |
| 1. Person Plural | scīmus | |
| 2. Person Plural | scītis | |
| 3. Person Plural | sciunt | |
| Perfekt | 1. Person Singular | scīvī |
| Imperfekt | 1. Person Singular | sciēbam |
| Futur | 1. Person Singular | sciam |
| PPP | scītus | |
| Konjunktiv Präsens | 1. Person Singular | sciam |
| Imperativ | Singular | scī |
| Plural | scīte | |
| Alle weiteren Formen: Flexion:scire | ||
Worttrennung:
- sci·re
Bedeutungen:
- [1] transitiv: wissen
Beispiele:
- [1] „nam vos quidem id iam scitis concessum et datum / mi esse ab dis aliis, nuntiis praesim et lucro“ (Plaut. Amph. prol. 11–12)[1]
- [1] archaisch: „tam etsi pro imperio vobis quod dictum foret / scibat facturos, quippe qui intellexerat / vereri vos se et metuere, ita ut aequom est Iovem;“ (Plaut. Amph. prol. 21–23)[1]
- [1] „ad villam cum venies, videto vasa torcula et dolia multane sient. ubi non erunt, scito pro ratione fructum esse.“ (Cato agr. 1,4–5)[2]
Redewendungen:
- [1] certo scire
Wortbildungen:
Übersetzungen
[Bearbeiten]- [1] Karl Ernst Georges: Ausführliches lateinisch-deutsches Handwörterbuch. 8. Auflage. Hannover 1913 (Nachdruck Darmstadt 1998): „scio“ (Zeno.org), Band 2, Spalte 2531-2532.
- [1] PONS Latein-Deutsch, Stichwort: „scio“
Quellen:
- 1 2 Titus Maccius Plautus: Comoediae. recognovit brevique adnotatione critica instruxit W. M. Lindsay. Nachdruck der 1. Auflage. Tomus I: Amphitruo, Asinaria, Aulularia, Bacchides, Captivi, Casina, Cistellaria, Curculio, Epidicus, Menaechmi, Mercator, Oxford 1936 (Scriptorum Classicorum Bibliotheca Oxoniensis, Digitalisat).
- ↑ Marcus Porcius Cato; Antonius Mazzarino (Herausgeber): De agri cultura. Ad fidem Florentini codicis deperditi. 2. Auflage. BSB B. G. Teubner Verlagsgesellschaft, Leipzig 1982 (Bibliotheca scriptorum Graecorum et Romanorum Teubneriana), Seite 8.