Zum Inhalt springen

rundur

Aus Wiktionary, dem freien Wörterbuch
Kasus Singular Plural
Stark Schwach Stark Schwach
Nominativ m rundurrundirundirrundu
Akkusativ rundanrundarundar
Dativ rundumrundum
(Genitiv) (runds)(runda/rundra)
Nominativ f rundrundarundar
Akkusativ rundarundurundar
Dativ rundarirundum
(Genitiv) (rundar/rundrar)(runda/rundra)
Nominativ n runtrundarund
Akkusativ runtrund
Dativ rundumrundum
(Genitiv) (runds)(runda/rundra)
Anm.: Die Genitivform wird heute nicht mehr verwendet und ist nur der Vollständigkeit halber aufgeführt.

Worttrennung:

rund·ur

Bedeutungen:

[1] die Form eines Kreises habend; rund, kreisförmig, ringförmig
[2] die Form einer Kugel habend; kugelrund, kugelförmig, kugelig

Herkunft:

von mittelniederdeutsch runt „rund“ (wohl über Dänisch bzw. Norwegisch vermittelt). [Quellen fehlen]

Synonyme:

[1] klingrutur, ringháttaður
[2] bøllutur

Beispiele:

[1] Salurin er rundur.
Der Saal ist kreisförmig.
[1] Jørðin gongur í eini mest sum rundari rás um Sólina.
Die Erde wandert auf einer nahezu kreisförmigen Bahn um die Sonne.
[2] Fruktin er ein nærum rundur kongul, ið er búgvin eftir tvey ella trý ár.
Die Frucht ist ein nahezu kugelförmiger Zapfen, der nach zwei bis drei Jahren reif ist.

Übersetzungen

[Bearbeiten]
[1] Føroysk orðabók: „rundur
[1] sprotin.fo: »rundur«
[1, 2] Ulf Timmermann (Herausgeber): Føroyskt-týsk orðabók. 1. Auflage. Orðabókagrunnurin, Tórshavn 2013, ISBN 978-99918-802-5-9, Seite 651.