mutare
Erscheinungsbild
mutare (Latein)
[Bearbeiten]| Zeitform | Person | Wortform |
|---|---|---|
| Präsens | 1. Person Singular | mūtō |
| 2. Person Singular | mūtās | |
| 3. Person Singular | mūtat | |
| 1. Person Plural | mūtāmus | |
| 2. Person Plural | mūtātis | |
| 3. Person Plural | mūtant | |
| Perfekt | 1. Person Singular | mūtāvī |
| Imperfekt | 1. Person Singular | mūtābam |
| Futur | 1. Person Singular | mūtābō |
| PPP | mūtātus | |
| Konjunktiv Präsens | 1. Person Singular | mūtem |
| Imperativ | Singular | mūtā |
| Plural | mūtāte | |
| Alle weiteren Formen: Flexion:mutare | ||
Worttrennung:
- mu·ta·re, mu·to, mu·ta·vi, mu·ta·tus
Bedeutungen:
- [1] klassischlateinisch, transitiv: wegbringen, fortbringen, entfernen, vertreiben
- [2] klassischlateinisch, transitiv: wechseln, tauschen, vertauschen, eintauschen
- [3] klassischlateinisch, transitiv: ändern, verändern
Beispiele:
- [1]
- [2] „siet in his agris, qui non saepe dominos mutant:“ (Cato agr. 1,4)[1]
Wortbildungen:
Übersetzungen
[Bearbeiten] [1] wegbringen, fortbringen, entfernen, vertreiben
[2] wechseln, tauschen, vertauschen, eintauschen
- [1–3] Karl Ernst Georges: Ausführliches lateinisch-deutsches Handwörterbuch. 8. Auflage. Hannover 1913 (Nachdruck Darmstadt 1998): „1. muto“ (Zeno.org), Band 2, Spalte 1073-1074.
- [1–3] PONS Latein-Deutsch, Stichwort: „mutare“
Quellen:
- ↑ Marcus Porcius Cato; Antonius Mazzarino (Herausgeber): De agri cultura. Ad fidem Florentini codicis deperditi. 2. Auflage. BSB B. G. Teubner Verlagsgesellschaft, Leipzig 1982 (Bibliotheca scriptorum Graecorum et Romanorum Teubneriana), Seite 8.