delicare
Erscheinungsbild
delicare (Latein)
[Bearbeiten]| Zeitform | Person | Wortform |
|---|---|---|
| Präsens | 1. Person Singular | dēlicō |
| 2. Person Singular | dēlicās | |
| 3. Person Singular | dēlicat | |
| 1. Person Plural | dēlicāmus | |
| 2. Person Plural | dēlicātis | |
| 3. Person Plural | dēlicant | |
| Perfekt | 1. Person Singular | dēlicāvī |
| Imperfekt | 1. Person Singular | dēlicābam |
| Futur | 1. Person Singular | dēlicābō |
| PPP | dēlicātus | |
| Konjunktiv Präsens | 1. Person Singular | dēlicem |
| Imperativ | Singular | dēlicā |
| Plural | dēlicāte | |
| Alle weiteren Formen: Flexion:delicare | ||
Nebenformen:
Worttrennung:
- de·li·ca·re
Bedeutungen:
- [1] transitiv: durch Worte verständlich machen, erklären, verdeutlichen
Sinnverwandte Wörter:
- [1] declarare
Beispiele:
- [1] „ita vero? ut tu ipse me dixisse delices, / post e sagina ego eiciar cellaria, / ut tibi, si promptes, alium subpromum pares.“ (Plaut. Mil. 844–846)[1]
- [1] „Immo vero haec ante solitus sum: res delicat.“ (Caecil. com. 128)[2]
- [1] „Qua re alia ex crimine inimicorum effugere possis, delica.“ (Acc. trag. 1)[3]
- [1] „Tibin ego remedium quom sciam non delicem?“ (Titin. com. 81)[4]
- [1] „Quid istuc est? aut quid istic sibi vult sermo? mater, delica.“ (Titin. com. 102)[5]
Übersetzungen
[Bearbeiten] [1] durch Worte verständlich machen
- [1] Karl Ernst Georges: Ausführliches lateinisch-deutsches Handwörterbuch. 8. Auflage. Hannover 1913 (Nachdruck Darmstadt 1998): „deliquo“ (Zeno.org), Band 1, Spalte 2019.
- [1] PONS Latein-Deutsch, Stichwort: „delico“
- [1] P. G. W. Glare: Oxford Latin Dictionary. 2. Auflage. Volume 1: A–L, Oxford University Press, Oxford 2012, ISBN 978-0-19-958031-6, „deliquo“ Seite 560.
- [1] Thesaurus Linguae Latinae. Editus auctoritate et consilio academiarum quinque Germanicarum: Berolinensis, Gottingensis, Lipsiensis, Monacensis, Vindobonensis, Auxiliantibus et alliis et curatoribus fundationis Rockerfellerianae. 6. Band, 2. Teil G – Gytus, Teubner, Leipzig 1925–1934, ISBN 3-322-00000-1, „deliquo“ Spalte 464.
Quellen:
- ↑ Titus Maccius Plautus: Comoediae. recognovit brevique adnotatione critica instruxit W. M. Lindsay. Nachdruck der 1. Auflage. Tomus II: Miles Gloriosus, Mostellaria, Persa, Poenulus, Pseudolus, Rudens, Stichus, Trinummus, Truculentus, Vidularia, Fragmenta, Oxford 1936 (Scriptorum Classicorum Bibliotheca Oxoniensis, Digitalisat).
- ↑ Otto Ribbeck (Herausgeber): Scaenicae Romanorum poesis fragmenta. 3. Auflage. Band 2: Comicorum Fragmenta, B. G. Teubner, Leipzig 1898 (Internet Archive), Seite 65.
- ↑ Otto Ribbeck (Herausgeber): Scaenicae Romanorum poesis fragmenta. 3. Auflage. Band 1: Tragicorum Fragmenta, B. G. Teubner, Leipzig 1897 (Internet Archive), Seite 157.
- ↑ Otto Ribbeck (Herausgeber): Scaenicae Romanorum poesis fragmenta. 3. Auflage. Band 2: Comicorum Fragmenta, B. G. Teubner, Leipzig 1898 (Internet Archive), Seite 171.
- ↑ Otto Ribbeck (Herausgeber): Scaenicae Romanorum poesis fragmenta. 3. Auflage. Band 2: Comicorum Fragmenta, B. G. Teubner, Leipzig 1898 (Internet Archive), Seite 174.