Zum Inhalt springen

appellare

Aus Wiktionary, dem freien Wörterbuch

appellare (Latein)

[Bearbeiten]
Zeitform Person Wortform
Präsens 1. Person Singular appellō
2. Person Singularappellās
3. Person Singularappellat
1. Person Pluralappellāmus
2. Person Pluralappellātis
3. Person Pluralappellant
Perfekt 1. Person Singularappellāvī
Imperfekt 1. Person Singularappellābam
Futur 1. Person Singularappellābō
PPP appellātus
Konjunktiv Präsens 1. Person Singularappellem
Imperativ Singularappellā
Pluralappellāte
Alle weiteren Formen: Flexion:appellare

Alternative Schreibweisen:

adpellare

Worttrennung:

ap·pel·la·re

Bedeutungen:

[1] transitiv: jemanden ansprechen, anreden
[2] transitiv: nennen, bezeichnen
[3] transitiv: jemanden offiziell zu etwas erklären; bezeichnen, benennen, betiteln, anerkennen

Sinnverwandte Wörter:

[2] nominare

Beispiele:

[1] „accedam atque hanc appellabo et subparasitabor patri.“ (Plaut. Amph. 515)[1]
[1] „opsecro ecastor, quid tu me deridiculi gratia / sic salutas atque appellas, quasi dudum non videris, / quasi qui nunc primum recipias te domum huc ex hostibus, / atque me nunc proinde appellas quasi multo post videris?“ (Plaut. Amph. 682–685)[1]
[1] „quia salutare advenientem me solebas antidhac, / appellare itidem ut pudicae suos viros quae sunt solent.“ (Plaut. Amph. 711–712)[1]
[1] „Al. quid iam, amabo ? Am. ne me appella.“ (Plaut. Amph. 810)[1]
[2] „vir ego tuo’ sim? ne me appella, falsa, falso nomine.“ (Plaut. Amph. 813)[1]
[2] „Gallia est omnis divisa in partes tres, quarum unam incolunt Belgae, aliam Aquitani, tertiam qui ipsorum lingua Celtae, nostra Galli appellantur.“ (Caes. Gall. 1,1,1)[2]
[3] „in eo itinere persuadet Castico, Catamantaloedis filio Sequano, cuius pater regnum in Sequanis multos annos obtinuerat et a senatu p. R. amicus appellatus erat, ut regnum in civitate sua occuparet, quod pater ante habuerat;“ (Caes. Gall. 1,3,4)[3]

Wortbildungen:

appellatio, appellator, appellitare

Übersetzungen

[Bearbeiten]
[1–3] Karl Ernst Georges: Ausführliches lateinisch-deutsches Handwörterbuch. 8. Auflage. Hannover 1913 (Nachdruck Darmstadt 1998): „1. appello“ (Zeno.org), Band 1, Spalte 505-507.
[1, 2] PONS Latein-Deutsch, Stichwort: „appello
[1–3] P. G. W. Glare: Oxford Latin Dictionary. 2. Auflage. Volume 1: A–L, Oxford University Press, Oxford 2012, ISBN 978-0-19-958031-6, „appello²“ Seite 165–166.

Quellen:

  1. 1 2 3 4 5 Titus Maccius Plautus: Comoediae. recognovit brevique adnotatione critica instruxit W. M. Lindsay. Nachdruck der 1. Auflage. Tomus I: Amphitruo, Asinaria, Aulularia, Bacchides, Captivi, Casina, Cistellaria, Curculio, Epidicus, Menaechmi, Mercator, Oxford 1936 (Scriptorum Classicorum Bibliotheca Oxoniensis, Digitalisat).
  2. Gaius Iulius Caesar: Bellum Gallicum. In: Wolfgang Hering (Herausgeber): Commentarii. stereotype 1. Auflage. Vol. I, Walter de Gruyter, Berlin/New York 2008, ISBN 978-3-598-71127-5 (Bibliotheca scriptorum Graecorum et Romanorum Teubneriana, Erstauflage 1987), Seite 1.
  3. Gaius Iulius Caesar: Bellum Gallicum. In: Wolfgang Hering (Herausgeber): Commentarii. stereotype 1. Auflage. Vol. I, Walter de Gruyter, Berlin/New York 2008, ISBN 978-3-598-71127-5 (Bibliotheca scriptorum Graecorum et Romanorum Teubneriana, Erstauflage 1987), Seite 2.

Ähnliche Wörter (Latein):

ähnlich geschrieben und/oder ausgesprochen: appellere