abecadlarz

Aus Wiktionary, dem freien Wörterbuch
Zur Navigation springen Zur Suche springen

abecadlarz (Polnisch)[Bearbeiten]

Substantiv, m[Bearbeiten]

Singular Plural
Nominativ abecadlarz abecadlarze
Genitiv abecadlarza abecadlarzy
abecadlarzów
Dativ abecadlarzowi abecadlarzom
Akkusativ abecadlarza abecadlarzy
abecadlarzów
Instrumental abecadlarzem abecadlarzami
Lokativ abecadlarzu abecadlarzach
Vokativ abecadlarzu abecadlarze

Nebenformen:

abiecadlarz, abecedariusz

Worttrennung:

a·be·ca·dlarz, Plural: a·be·ca·dla·rze

Aussprache:

IPA: [abɛˈt͡sadlaʃ], Plural: [abɛt͡saˈdlaʒɛ]
Hörbeispiele: Lautsprecherbild abecadlarz (Info), Plural:

Bedeutungen:

[1] veraltet: Abecedarier, Abcdarier, Abecedarius, Abcdarius, Abc-Schütze
[2] veraltet, übertragen: Neuling, Novize, Anfänger
[3] veraltet, abwertend: Lehrer

Synonyme:

[3] nauczyciel

Weibliche Wortformen:

[1, 2] abecadlarka

Beispiele:

[1]
[3] „— Jak Boga kocham, tak wyzwę abecadlarza na pojedynek! — krzyknął.
 — Dobrze! — pochwycił nauczyciel — przypomnę sobie fechtunek na burmistrzowskiej skórze…“[1]

Wortbildungen:

[1] abecedlarski

Übersetzungen[Bearbeiten]

Referenzen und weiterführende Informationen:
[3] Słownik Języka Polskiego pod redakcją Witolda Doroszewskiego: „abecadlarz
[3] Witold Doroszewski: Słownik języka polskiego. Band 1–11, Wydawnictwo Naukowe PWN, Warszawa 1997, ISBN 83-01-12321-4 (elektronischer Reprint; Erstdruck 1958–1969) „abecadlarz“
[1, 2] Jan Karłowicz, Adam Kryński, Władysław Niedźwiedzki: Słownik języka polskiego. Band 1 A–G, Warszawa 1900 (Digitalisat), Seite 2.
[2] Aleksander Zdanowicz et. al.: Słownik języka polskiego. Obejmujący: oprócz zbioru właściwie polskich, znaczną liczbę wyrazów z obcych języków polskiemu przyswojonych: nomenklatury tak dawne, jak też nowo w użycie wprowadzone różnych nauk, umiejętności, sztuk i rzemiosł: nazwania monet, miar i wag główniejszych krajów i prowincji; mitologję plemion słowiańskich i innych ważniejszych, tudzież oddzielną tablicę słów polskich nieforemnych z ich odmianą. Część I: A–O, Wilno 1861 (Digitalisat), „abecedarjusz“ Seite 4.
[1] Samuel Bogumił Linde: Słownik języka polskiego. Band 1, Teil 1 (Volumen I) A–F, Drukarnia XX. Piiarów, Warszawa 1807, „abecadlarz“, Seite 2.

Quellen:

  1. Bolesław Prus: Omyłka. Gebethner i Wolff, Warszawa 1927 (Wikisource), Seite 41.

Substantiv, m[Bearbeiten]

Singular Plural
Nominativ abecadlarz abecadlarze
Genitiv abecadlarza abecadlarzy
abecadlarzów
Dativ abecadlarzowi abecadlarzom
Akkusativ abecadlarz abecadlarzy
Instrumental abecadlarzem abecadlarze
Lokativ abecadlarzu abecadlarzach
Vokativ abecadlarzu abecadlarze

Worttrennung:

a·be·ca·dlarz, Plural: a·be·ca·dla·rze

Aussprache:

IPA: [abɛˈt͡sadlaʃ], Plural: [abɛt͡saˈdlaʒɛ]
Hörbeispiele: —, Plural:

Bedeutungen:

[1] veraltet: alphabetisches Verzeichnis, Register, Index

Synonyme:

[1] indeks, skorowidz

Beispiele:

[1]

Übersetzungen[Bearbeiten]

Referenzen und weiterführende Informationen:
[1] Jan Karłowicz, Adam Kryński, Władysław Niedźwiedzki: Słownik języka polskiego. Band 1 A–G, Warszawa 1900 (Digitalisat), Seite 2.
[1] Aleksander Zdanowicz et. al.: Słownik języka polskiego. Obejmujący: oprócz zbioru właściwie polskich, znaczną liczbę wyrazów z obcych języków polskiemu przyswojonych: nomenklatury tak dawne, jak też nowo w użycie wprowadzone różnych nauk, umiejętności, sztuk i rzemiosł: nazwania monet, miar i wag główniejszych krajów i prowincji; mitologję plemion słowiańskich i innych ważniejszych, tudzież oddzielną tablicę słów polskich nieforemnych z ich odmianą. Część I: A–O, Wilno 1861 (Digitalisat), „abecedarjusz“ Seite 4.
Ähnliche Wörter:
abecedariusz, abecadlnik