Flexion:monere

Aus Wiktionary, dem freien Wörterbuch
Zur Navigation springen Zur Suche springen

monere (Konjugation) (Latein)

BSicon uexcCONTgq.svg zurück zu monere


Infinite Formen

Infinitive
Infinitiv Präsens Infinitiv Perfekt Infinitiv Futur
Aktiv monēre monuisse monitūrum, -am, -um esse
Passiv monērī monitum, -am, -um esse monitum īrī
Partizipien
Präsens Aktiv Perfekt Passiv Futur Aktiv
monēns monitus, -a, -um monitūrus, -a, -um
Gerundium, Gerundivum, Supina
Gerundium Gerundivum Supinum I Supinum II
monendī monendus, -a, -um monitum monitū


Finite Formen

Imperativ
Person Präsens Futur
Aktiv Passiv Aktiv Passiv
Sg. 2. Pers. monē! monēre! monētō! monētor!
Sg. 3. Pers. monētō! monētor!
Pl. 2. Pers. monēte! monēminī! monētōte!
Pl. 3. Pers. monentō! monentor!


Indikativ und Konjunktiv
Präsens
Aktiv Passiv
Person Indikativ Konjunktiv Indikativ Konjunktiv
Sg. 1. Pers. moneō moneam moneor monear
Sg. 2. Pers. monēs moneās monēris moneāris
Sg. 3. Pers. monet moneat monētur moneātur
Pl. 1. Pers. monēmus moneāmus monēmur moneāmur
Pl. 2. Pers. monētis moneātis monēmini moneāminī
Pl. 3. Pers. monent moneant monentur moneantur
Text
Imperfekt
Aktiv Passiv
Person Indikativ Konjunktiv Indikativ Konjunktiv
Sg. 1. Pers. monēbam monērem monēbar monērer
Sg. 2. Pers. monēbās monērēs monēbāris monērēris
Sg. 3. Pers. monēbat monēret monēbātur monērētur
Pl. 1. Pers. monēbāmus monērēmus monēbāmur monērēmur
Pl. 2. Pers. monēbātis monērētis monēbāminī monērēminī
Pl. 3. Pers. monēbant monērent monēbantur monērentur
Text
Futur I
Aktiv Passiv
Person Indikativ Konjunktiv Indikativ Konjunktiv
Sg. 1. Pers. monēbō monēbor
Sg. 2. Pers. monēbis monēberis
Sg. 3. Pers. monēbit monēbitur
Pl. 1. Pers. monēbimus monēbimur
Pl. 2. Pers. monēbitis monēbiminī
Pl. 3. Pers. monēbunt monēbuntur
Text
Perfekt
Aktiv Passiv
Person Indikativ Konjunktiv Indikativ Konjunktiv
Sg. 1. Pers. monuī monuerim monitus, -a, -um sum monitus, -a, -um sim
Sg. 2. Pers. monuistī monueris monitus, -a, -um es monitus, -a, -um sīs
Sg. 3. Pers. monuit monuerit monitus, -a, -um est monitus, -a, -um sit
Pl. 1. Pers. monuimus monuerimus monitī, -ae, -a sumus monitī, -ae, -a sīmus
Pl. 2. Pers. monuistis monueritis monitī, -ae, -a estis monitī, -ae, -a sītis
Pl. 3. Pers. monuērunt monuerint monitī, -ae, -a sunt monitī, -ae, -a sint
Text
Plusquamperfekt
Aktiv Passiv
Person Indikativ Konjunktiv Indikativ Konjunktiv
Sg. 1. Pers. monueram monuissem monitus, -a, -um eram monitus, -a, -um essem
Sg. 2. Pers. monuerās monuissēs monitus, -a, -um erās monitus, -a, -um essēs
Sg. 3. Pers. monuerat monuisset monitus, -a, -um erat monitus, -a, -um esset
Pl. 1. Pers. monuerāmus monuissēmus monitī, -ae, -a erāmus monitī, -ae, -a essēmus
Pl. 2. Pers. monuerātis monuissētis monitī, -ae, -a erātis monitī, -ae, -a essētis
Pl. 3. Pers. monuerant monuissent monitī, -ae, -a erant monitī, -ae, -a essent
Text
Futur II
Aktiv Passiv
Person Indikativ Konjunktiv Indikativ Konjunktiv
Sg. 1. Pers. monuerō monitus, -a, -um erō
Sg. 2. Pers. monueris monitus, -a, -um eris
Sg. 3. Pers. monuerit monitus, -a, -um erit
Pl. 1. Pers. monuerimus monitī, -ae, -a erimus
Pl. 2. Pers. monueritis monitī, -ae, -a eritis
Pl. 3. Pers. monuerint monitī, -ae, -a erunt