Flexion:abdicare

Aus Wiktionary, dem freien Wörterbuch
Zur Navigation springen Zur Suche springen

abdicare (Konjugation) (Italienisch)

Konjugation des Verbes abdicare:

Indikativ - indicativo
Präsens
presente
Imperfekt
imperfetto
Historisches Perfekt
passato remoto
Futur I
futuro semplice
io abdico abdicavo abdicai abdicherò
tu abdichi abdicavi abdicasti abdicherai
lui/ lei abdica abdicava abdicò abdicherà
noi abdichiamo abdicavamo abdicammo abdicheremo
voi abdicate abdicavate abdicaste abdicherete
loro abdicano abdicavano abdicarono abdicheranno
Perfekt
passato prossimo
Plusquamperfekt
trapassato prossimo
Historisches Plusquamperfekt
trapassato remoto
Futur II
futuro anteriore
io ho abdicato avevo abdicato ebbi abdicato avrò abdicato
tu hai abdicato avevi abdicato avesti abdicato avrai abdicato
lui/ lei ha abdicato aveva abdicato ebbe abdicato avrà abdicato
noi abbiamo abdicato avevamo abdicato avemmo abdicato avremo abdicato
voi avete abdicato avevate abdicato aveste abdicato avrete abdicato
loro hanno abdicato avevano abdicato avevano abdicato avranno abdicato
Konditional - conditionale, Konjunktiv - congiuntivo und Imperativ - imperativo
Konditional
condizionale presente
Konjunktiv Präsens
congiuntivo presente
Konjunktiv Imperfekt
congiuntivo imperfetto
Imperativ
imperativo
io abdicherei abdichi abdicassi
tu abdicheresti abdichi abdicassi abdica
lui / lei abdicherebbe abdichi abdicasse abdichi
noi abdicheremmo abdichiamo abdicassimo abdichiamo
voi abdichereste abdichiate abdicaste abdicate
loro abdicherebbero abdichino abdicassero abdichino
Konditional II
condizionale passato
Konjunktiv Perfekt
congiuntivo passato
Konjunktiv Plusquamperfekt
congiuntivo trapassato
io avrei abdicato abbia abdicato avessi abdicato
tu avresti abdicato abbia abdicato avessi abdicato
lui/ lei avrebbe abdicato abbia abdicato avesse abdicato
noi avremmo abdicato abbiamo abdicato avessimo abdicato
voi avreste abdicato abbiate abdicato aveste abdicato
loro avrebbero abdicato abbiano abdicato avessero abdicato
Partizip - participio, Gerundium - gerundio und Infinitiv - infinito
Partizip Präsens
participio presente
abdicante
Partizip Perfekt
participio passato
abdicato
Gerundium Präsens
gerundio presente
abdicando
Gerundium Perfekt
gerundio passato
avendo abdicato
Infinitiv Präsens
infinito presente
abdicare
Infinitiv Perfekt
infinito passato
avere abdicato


abdicāre (Konjugation) (Latein)

BSicon uexcCONTgq.svg zurück zu abdicare


Infinite Formen

Infinitive
Infinitiv Präsens Infinitiv Perfekt Infinitiv Futur
Aktiv abdicāre abdicāvisse abdicātūrum, -am, -um esse
Passiv abdicārī abdicātum, -am, -um esse abdicātum īrī
Partizipien
Präsens Aktiv Perfekt Passiv Futur Aktiv
abdicāns abdicātus, -a, -um abdicātūrus, -a, -um
Gerundium, Gerundivum, Supina
Gerundium Gerundivum Supinum I Supinum II
abdicandī abdicandus, -a, -um abdicātum abdicātū


Finite Formen

Imperativ
Person Präsens Futur
Aktiv Passiv Aktiv Passiv
Sg. 2. Pers. abdicā! abdicāre! abdicātō! abdicātor!
Sg. 3. Pers. abdicātō! abdicātor!
Pl. 2. Pers. abdicāte! abdicāminī! abdicātōte!
Pl. 3. Pers. abdicantō! abdicantor!


Indikativ und Konjunktiv
Präsens
Aktiv Passiv
Person Indikativ Konjunktiv Indikativ Konjunktiv
Sg. 1. Pers. abdicō abdicem abdicor abdicer
Sg. 2. Pers. abdicās abdicēs abdicāris abdicēris
Sg. 3. Pers. abdicat abdicet abdicātur abdicētur
Pl. 1. Pers. abdicāmus abdicēmus abdicāmur abdicēmur
Pl. 2. Pers. abdicātis abdicētis abdicāminī abdicēminī
Pl. 3. Pers. abdicant abdicent abdicantur abdicentur
Text
Imperfekt
Aktiv Passiv
Person Indikativ Konjunktiv Indikativ Konjunktiv
Sg. 1. Pers. abdicābam abdicārem abdicābar abdicārer
Sg. 2. Pers. abdicābās abdicārēs abdicābāris abdicārēris
Sg. 3. Pers. abdicābat abdicāret abdicābātur abdicārētur
Pl. 1. Pers. abdicābāmus abdicārēmus abdicābāmur abdicārēmur
Pl. 2. Pers. abdicābātis abdicārētis abdicābāminī abdicārēminī
Pl. 3. Pers. abdicābant abdicārent abdicābantur abdicārentur
Text
Futur I
Aktiv Passiv
Person Indikativ Konjunktiv Indikativ Konjunktiv
Sg. 1. Pers. abdicābō abdicābor
Sg. 2. Pers. abdicābis abdicāberis
Sg. 3. Pers. abdicābit abdicābitur
Pl. 1. Pers. abdicābimus abdicābimur
Pl. 2. Pers. abdicābitis abdicābiminī
Pl. 3. Pers. abdicābunt abdicābuntur
Text
Perfekt
Aktiv Passiv
Person Indikativ Konjunktiv Indikativ Konjunktiv
Sg. 1. Pers. abdicāvī abdicāverim abdicātus, -a, -um sum abdicātus, -a, -um sim
Sg. 2. Pers. abdicāvistī abdicāveris abdicātus, -a, -um es abdicātus, -a, -um sīs
Sg. 3. Pers. abdicāvit abdicāverit abdicātus, -a, -um est abdicātus, -a, -um sit
Pl. 1. Pers. abdicāvimus abdicāverimus abdicātī, -ae, -a sumus abdicātī, -ae, -a sīmus
Pl. 2. Pers. abdicāvistis abdicāveritis abdicātī, -ae, -a estis abdicātī, -ae, -a sītis
Pl. 3. Pers. abdicāvērunt abdicāverint abdicātī, -ae, -a sunt abdicātī, -ae, -a sint
Text
Plusquamperfekt
Aktiv Passiv
Person Indikativ Konjunktiv Indikativ Konjunktiv
Sg. 1. Pers. abdicāveram abdicāvissem abdicātus, -a, -um eram abdicātus, -a, -um essem
Sg. 2. Pers. abdicāverās abdicāvissēs abdicātus, -a, -um erās abdicātus, -a, -um essēs
Sg. 3. Pers. abdicāverat abdicāvisset abdicātus, -a, -um erat abdicātus, -a, -um esset
Pl. 1. Pers. abdicāverāmus abdicāvissēmus abdicātī, -ae, -a erāmus abdicātī, -ae, -a essēmus
Pl. 2. Pers. abdicāverātis abdicāvissētis abdicātī, -ae, -a erātis abdicātī, -ae, -a essētis
Pl. 3. Pers. abdicāverant abdicāvissent abdicātī, -ae, -a erant abdicātī, -ae, -a essent
Text
Futur II
Aktiv Passiv
Person Indikativ Konjunktiv Indikativ Konjunktiv
Sg. 1. Pers. abdicāverō abdicātus, -a, -um erō
Sg. 2. Pers. abdicāveris abdicātus, -a, -um eris
Sg. 3. Pers. abdicāverit abdicātus, -a, -um erit
Pl. 1. Pers. abdicāverimus abdicātī, -ae, -a erimus
Pl. 2. Pers. abdicāveritis abdicātī, -ae, -a eritis
Pl. 3. Pers. abdicāverint abdicātī, -ae, -a erunt