zakonnik
Aus Wiktionary, dem freien Wörterbuch
[Bearbeiten] zakonnik (Polnisch)
[Bearbeiten] Substantiv, m
| Kasus | Singular | Plural |
|---|---|---|
| Nominativ | zakonnik | zakonnicy |
| Genitiv | zakonnika | zakonników |
| Dativ | zakonnikowi | zakonnikom |
| Akkusativ | zakonnika | zakonników |
| Instrumental | zakonnikiem | zakonnikami |
| Lokativ | zakonniku | zakonnikach |
| Vokativ | zakonniku | zakonnicy |
Worttrennung:
- , Plural:
Aussprache:
- IPA: [zaˈkɔnɲik], Plural: [zakɔnˈɲiʦɨ]
- Hörbeispiele:
zakonnik (Info)
Bedeutungen:
- [1] Ordensbruder, Mönch[1]
Herkunft:
Synonyme:
- [1] mnich; vertraulich: ojczulek
Gegenwörter:
- [1] zakonnica
Oberbegriffe:
- [1] zakon
Beispiele:
- [1] Czego chciał się ten zakonnik od ciebie dowiedzieć? → Was wollte der Ordensbruder/Mönch von dir wissen?
Charakteristische Wortkombinationen: