hafa (Konjugation)

Aus Wiktionary, dem freien Wörterbuch
Wechseln zu: Navigation, Suche

hafa (Konjugation) (Isländisch), unregelmäßig[Bearbeiten]

hafa



Indikativ - framsöguháttur
Präsens
nútíð
Imperfekt
þátíð
Perfekt
liðin tíð
Futur
framtíð
ég hef/ hefi hafði hef haft mun hafa
þú hefur/ hefir hafðir hefur haft munt hafa
hann/ hún/ það hefur/ hefir hafði hefur haft mun hafa
við höfum höfðum höfum haft munum hafa
þið haf höfðuð hafið haft munuð hafa
þeir/ þær/ þau hafa höfðu hafa haft munu hafa
Plusquamperfekt
Futurum exaktum
Konditional
Präsens
Konditional
Vergangenheit
ég hafði haft mun hafa haft mundi hafa mundi hafa haft
þú hafðir haft munt hafa haft mundir hafa mundir hafa haft
hann/ hún/ það hafði haft mun hafa haft mundi hafa mundi hafa haft
við höfðum haft munum hafa haft mundum hafa mundum hafa haft
þið höfðuð haft munuð hafa haft munduð hafa munduð hafa haft
þeir/ þær/ þau höfðu haft munu hafa haft mundu hafa mundu hafa haft
Konjunktiv - viðtengingarháttur
Präsens
nútíð
Imperfekt
þátíð
Perfekt
liðin tíð
Plusquamperfekt
ég hafi hefði hafi haft hefði haft
þú hafir hefðir hafir haft hefðir haft
hann/ hún/ það hafi hefði hafi haft hefði haft
við höfum hefðum höfum haft hefðum haft
þið haf hefðuð hafið haft hefðuð haft
þeir/ þær/ þau hafi hefðu hafi haft hefðu haft
Imperativ - boðháttur
Präsens
nútíð
þú haf
við höfum
þið hafið
Infinitiv
Partizip 1
Partizip 2
hafa hafa haft haft